мір

Belarusian bastard's diary

Толькі Свабода...

Толькі для сяброў.
Я2
citus
ЖЧ працуе ў рэжыме онлі фрэндс. Таму калі ласка, добрыя альбо злыя людзі вэлкам у сябры-)
Мудакоў не дадаю, прабачце.




Ажываем
мір
citus
Нешта нядаўна ў размовае ўзгадалася старое-добрае ЖЧ. Вырашыў залезьці, хоць стужку крыху пагартаць. Са зьдзіўленьня для сябе завіс на даволі цікавых тэмах. Пішуць ня шмат, але чытво проста неверагодна адрозьніваецца ад той хвалі, якая ліецца ў сац.сетачках, дзе за дзень можна гартануць сотні пастоў ФБ, а ўвечары не ўзгадаць ніводзін зь іх.

Карацей трэба напэўна вяртаць старыя даўнія з усімі атрыбутамі, бо нешта зусім апошнім часам без цікавых тэмаў, усё пустое... і не адчуваеш ані час, ані людзей, ані справаў. Нават зараз глядзіш пост якой 4-х гадовай даўніны і думаеш, опа, а нармальна ж тады падумваў над тым ці іньшым пытаньнем, ужо амаль як знак часу, рысачкая якая-ніякая. А кожны перыяд павінен быць нечым цікавым і адзначацца.
24 Hours at Barnetby

Аб дзейнасьці аднаго сёньняшняга "героя Слонімшчыны" у верасьні-кастрычніку 1939 г.
Я2
citus
Kavaleuski2

Аб дзейнасьці аднаго сёньняшняга "героя Слонімшчыны" і чырвоным тэроры пасьля "вызваленьня" Заходняе Беларусі ў 1939 г.

З успамінаў жаўнера БКА, запісаных Леанідам Пранчакам:

- А як людзі ўспрынялі іх прыход?
- Па-рознаму. Напрыклад мой бацька хадзіў сустракаць іх. Ня ведаю па якой прычыне... А яны на трэці дзень прыйшлі, забралі бацьку й забілі без суда й сьледзтва... Дзед расказваў мне, што бальшавікі прывезьлі ў лес тры вазы людзей і там распраўляліся зь імі. Ломам білі па галаве, пакуль чалавек ня дойдзе. Тады над Шчарай закапвалі за Шылавічамі. Праз тыдзень часу мы хацелі зь дзедам адкапаць бацьку, але нам не дазволілі!...
- За што забілі Вашага бацьку?
- Нехта напісаў на яго данос. А яшчэ людзі казалі, што чырвонаармейцу спадабаліся яго боты... За немцамі маці хацела перахаваць бацьку на могілкі, але не рашылася. Ён і сёньня там ляжыць мусіць. Мы жылі ў страху. Покуль былі бальшавікі й калі прыйшлі немцы...

(Паводле успамінаў жаўнера БКА, яго бацька быў лясьнічым.)
Шукаючы інфармацыю аб тых падзеях, шчыра кажучы, не чакаў, што зь іншай крыніцы стане вядома нават прозьвішча магчыма таго чырвонаармейца ці яго "кіраўніка".

Read more...Collapse )

Дзень Герояў! Слуцкі Збройны Чын!
Я2
citus
Слуцкі Збройны Чын

Жалобнае шэсьце ў Лошыцкі яр
citus
9 лістапада, у нядзелю, адбудзецца жалобнае шэсьце й мітынг у Лошыцкім яры.

Збор удзельнікаў у 12.00 каля Палаца культуры “Лошыцкі” (былы Палац культуры Камвольнага камбіната) – вул. Маякоўскага, 129.

Дазвол гарадзкіх уладаў атрыманы.


29 кастрычніка - Дзень памяці ахвяраў палітычных рэпрэсій
мір
citus
2910

Дзяды
мір
citus
А робім то на знак,
што ў нас плыве іх кроў,
што мы -
даўлетніх волатаў,
у ярме змалеўшыя, - нашчадкі...

Вацлаў Ластоўскі

Dziady

Вясна
мір
citus
У Менску адчуваньне Вясны прыходзіць вельмі запозна, калі яна ўжо практычна сканчваецца. Але я ведаю цудоўныя месцы зусім недалёка ад сталіцы, наведваньне якіх зрабілася кропкай адліку новага сэзону. Гэта ўжо своеасаблівай традыцыя, якую калі зьдзяйсьняеш, - зьяўляецца адчуваньне таго, што можна пачынаць штосьці новае. Усім вясны й адкрыцьцяў!

633

Праз лагеры і электрашок.
мір
citus


Праз лагеры і электрашок. Як дзеля волі Беларусі патрыёты 1940-х ахвяравалі маладосцю і здароўем

Іхнія імёны пачынаюцца на адну літару – Антон і Алеся. Яму хутка споўніцца 87. Яна не хавае, што "на годзік старэйшая". Ён усё жыццё пісаў вершы. Яна малявала карціны. Ён ужо дрэнна чуе. А яна – амаль не бачыць, толькі цені людзей і прадметаў. Яна – ягоныя вушы, а ён – яеныя вочы. Яны разам – амаль 55 гадоў. Доўгае рэха адно аднаго. А яшчэ ў іх ёсць адзін на дваіх вечна малады і святы ўспамін: 25 сакавіка 1946 года яны прысягалі на вернасць беларускай Беларусі.


Чытаць цалкам:  http://news.tut.by/society/391625.htm

Памяць і пакаленьні
мір
citus
Урочышча Благоўшчына на ўскраіне Менску ля Шабаноў. Зусім невялікі помнік, з прымацаванай (ужо ў найноўшыя часы нашае гісторыі) шыльдачкай: "Воінскае пахаваньне". Гледзячы на колькасьць вялікіх вянкоў з надпісамі "Героям Отечества", "Жертвам фашизма", складваецца ўражаньне, што для тых, хто іх ускладаў месца гэтае сапраўды значнае. Праўда нармальнай дарогі тут няма й адыйшоўшы літаральна зь дзесятак мэтраў, у вочы кідаюцца іншыя "сымбалі павагі" да пахаваных тут людзей. Іх можна адчуць вельмі яскрава й у паветры (асабліва ўвесну), паколькі па суседзтве тут знаходзіцца гарадзкая звалка. Менавіта яна хавае "непатрэбныя" уладзе сьведчаньні масавых забойстваў людзей яшчэ ў савецкія часы. Пасьля падчас вайны тут ужо нацыстамі былі зьнішчаныя толькі па аф.дадзеных больш за 150 тысячаў чалавек. Зь Нямеччыны, Аўстрыі, Польшчы й іншых краінаў сюды прыязджаюць людзі, каб наведаць месца апошняга спачыну сваіх продкаў, ды пакідаюць на дрэвах невялікія аркушы зь іх імёнамі й фотаздымкамі. Калі я хадзіў у шабаноўскую школу нам распавядалі аб Трасьцянецкім канцлягеры, ды нават вадзілі час ад часу прыбіраць лісьце ў парку, дзе ўсталяваная стэла, што стаіць зусім не на тым месцы, дзе адбываліся тыя жахлівыя падзеі. Туды ж хадзілі практычна на кожнае аф.мерапрыемства ды нават пасьля выпускных. Сёньня ж ужо й там вечны вагонь не гарыць.



Сур'ёзны мэмарыяльны комплекс на сапраўдных месцах злачынстваў, у тым ліку ў Благоўшчыне, плянавалі зрабіць, на маёй памяці, ужо вельмі даўно й толькі вось зараз зьявіліся паведамленьні аб сабраных, вядома не ў Беларусі, сродках. Выправіць памылку замест тутэйшых чыноўнікаў (тое, што помнік узьнікне так запозна) замежнікам, дай Божа, атрымаецца. Але што рабіць з пакаленьнем, выхаваным за амаль 20-ць год на бутафорскай гісторыі, якое цяпер звозіць туды будаўнічае й інш. сьмецьце, смажыць шашлыкі ў 3-х мэтрах ад помніка ахвярам канцлягеру, ды сярод крыжоў у Курапатах, а пасьля крычыць аб "бандэраўцах" і "пагрозе фашызму".

Read more...Collapse )

?

Log in