
Пазаўчора меў шанец назіраць на RFP даволі цікавы выступ гурта Ignite, хлопцы акрамя сваіх вядомых гітоў згралі й напэўна адзін з найлепшых, што я дасюл чуў, трэкаў (Poverty For All), прысьвечаны камунізму... вакаліст перад сьпевам сказаў пару "ласкавых" словаў аб чырвоных. Пасьля левых SKA-P быў прыемна ўражаны... тым больш, што й хлопцы граюць выдатна.

Вельмі прашу сваіх украінскіх жч-фрэндаў, незалежна ад паліт.поглядаў, падтрымаць гэтых маладых людзей і пашырыць інфармацыю аб затрыманьні, каб справа мела розгалас.
Паводле: http://www.unian.net/rus/news/news-32367

- Music:Steelcapped Strength - Sons of glory

28 траўня актывісту Баранавіцкай філіі Маладога Фронту Пятру Рузаву, які навучаецца на 1 курсе фінансава-прававога факультэта Баранавіцкага дзяржаўнага ўнівэрсытэта, паказалі пастанову аб адлічэньні за подпісам рэктара з фармулёўкай "парушэньне ўнутранай дысцыпліны".
Парушэньне ўнутранай дысцыпліны - нядаўні суд над маладафронтаўцам. Нагадаем, юнака прысудзілі да штрафу за графіці "Свабоду Аўтуховічу!", нанесеным на будынак гарадзкога мясакамбіната.
Па словах Пятра Рузава, пра пастанову рэктара аб выключэньні ён даведаўся толькі па падпісаньні, аніякага Савету прафіляктыкі, які мусіць праходзіць студэнт пры парушэньні статута ўнівэрсытэту, не было.
"З пачатку году ўнівэрсытэт неаднаразова наведвалі супрацоўнікі КДБ і міліцыі, якія пагражалі адлічэньнем з грамадзкую дзейнасьць. Відаць, суд за графіці стаўся апошняй кропляй", - мяркуе Пётр Рузаў.
Бліжэйшым часам маладафронтавец пракансультуецца з праваабаронцамі і мае намер адстойваць права на вышэйшую адукацыю ў судзе.
Сайт, кардынуючы гэтую акцыю: http://www.setyam.net/
п.с. піяр вітаецца
Перадавая вул., дом 5 кв 59\
Тэлефон: 2608037 (яшчэ не ўдакладняў, але хутка да яго й мабільны павінен зьявіцца)
http://vkontakte.ru/id16154112 - яго старонка ўкантакце, пакуль адчынена, на ўсялякі выпадак яшчэ ўчора зраніцы зрабіў поўную яе копію. Фотак у яго шмат, мальчык увогуле вельмі разьвіты інтэлектуальна... асабліва мне спадабаліся вершы, каму цікава гляньце пачытайце... іх там некалькі.
Да тых, хто можа
Я маю пратэсту:
Адкажыце мне шчыра:
Хто хоча с'ексу?!
Хто хоча ложак
Зламаць ад напругі,
Хто можа лопнуць
Ад шчырай натугі?!
Дзе ж падзеліся,
Смелыя мача-
Дайце тавару
І вам будзе сдача!
Узласце на дзевак,
Як на пікі Эльбруса
І варушыцеся згодна
Здзічэламу трусу!
Давайце, мужчыны-
Мы продкі Адама
І быць не павінны
На дне п'едэстала!
вось такі паэт-прапагандыст... шчыра мне яго вельмі шкада. Бо падпісваючыся пад свой удзел ён абсалютна напэўна не ўяўляў што ён робіць...і самае галоўнае не ўсьведамляў сваю адказнасьць за свае дзеяньні.

карацей, краіна ведай сваіх герояў, на маю думку ёсьць 2 прычыны па якой яны гэта зрабілі. Першая самая банальная, проста пацукам вельмі страшна за сваю пятую кропку й гэтага хапіла каб паліць брудам беларускую моладзь, а другая гэта палітычныя перакананьні гэтых "герояў"... хаця ведаеце, я штосьці вельмі сумняюся нават у самім існаваньня СВАЁЙ асабістай пазыцыі ў гэтых людзей. Іх пазыцыя такая ж як і ў парсюкоў у калгасе, каб не краналі й далі пажэрці... шчыра перакананы ў іх разуменьні таго факту, што канец (як і ў парсюкоў) усё адно непазьбежны...
ну с пачнем...:-)
я думаю з галоўнага героя:

Яго імя нажаль пакуль невядома, таму зьвяртаюся да ўсіх хто можа ведаць гэтага чалавека з просьбаю паведаміць хоць якую інфармацыю.

"Дмитрий Дешук"
Сьледчы пракуратуры Салігорскага раёна

"Александр Дорошевич"
1990-2001 гг - участковы Старадарожскага РУУС

"Виктор Кривулец"
Міліцыянт патрульна-паставой службы

"Владимир Муха"
Дырэктар СШ №37 г.Менска (гэтую мраз трэба адзначыць асобна)

"Алла Барабанова"
Клясная кіраўніца З.Дашкевіча ў 10-11 клясах

"Михаил Татур"
Галоўны рэдактар газэты "Навіны Старадарожчыны"

"Екатерина Беспанская-Павленко"
Кандыдат псыхалягічных навук

"Ольга Нацевич"
Cацыяльны педагог СШ№60 г.Менска

"Людмила Фокина"
Нам.дырэктара па ідэалягічнай і выхаваўчай працы СШ№60 г.Менска

"Людмила Шевчук"
Дырэктар СШ№105 г.Менска
Распаўсюд інфармацыі шчыра вітаецца...:-)
- Location:БНР

Фота: Georges von Karnitski
- Location:родны горад
- Music:Троіца
Я ў шоку... Саўбелка надрукавала артыкул аб маскоўскім Тарпеда й (увага!) нагадала аб ФК Тарпеда Менск. :-))) Напэўна адзіны артыкул у СМІ з 2005-га года аб Тарпеда... дый яшчэ з +савай пазыцыі."...Когда–то и в Минске болели за «Торпедо». Рабочий люд после смены валил на уютный стадион на улице Котовского, где, не жалея глотки, переживал за «черно–белых». Во времена СССР команда автозавода много раз становилась чемпионом Белоруссии. Потом «Торпедо» — «Торпедо–МАЗ» — «Торпедо–СКА» выступало с переменным успехом в чемпионатах страны. Но... Как и в Москве, многие минские руководители запутались в «черно–белых» отношениях.
Уж пару лет как автозаводской стадион не принадлежит заводу. Он — собственность футбольного клуба «Минск». Никто из простых работников автозавода не может логично объяснить, почему так произошло, но каждый автозаводец знает, что «забить пульку» на когда–то родном стадионе он уже права не имеет.
Детско–юношеская школа «Торпедо» существует, но за последнее время количество занимающихся в ней уменьшилось с 600 до 200 человек, а те пацаны из Заводского района, кто еще увлечен футболом, занимаются на лужайке в парке им. 900–летия Минска. То место, где проходят их тренировки, они описывают просто: «Возле зоопарка...»
Недавно возглавивший спортивный клуб МАЗа Сергей Шульган не скрывает, что его хрустальная мечта — возродить футбол на «Торпедо», но денег у завода нет.
И только энтузиасты знают, что не бывает ничего невозможного. Алексей Гайдукевич — простой индивидуальный предприниматель, как он сам о себе говорит, — и его друзья–фанаты уже почти создали общественное объединение поклонников минского «Торпедо». Они вместе с тренером Анатолием Фоминым организовали и спонсируют команду «Торпедо-МАЗ», в которой играют те, кто еще не потерял веры в «черно–белый» брэнд. В прошлом году «Торпедо–МАЗ» выиграло Кубок Минска, а значит, получило возможность в сезоне нынешнем заявиться в Кубок страны.
Он все видит, не правда ли?"
Цалкам тут: http://sb.by/post/82749/
- Location:Аўтаз
Калі Бог вырашыў калісьці дапамагчы людзям стварыць ідэяльны музычны напрамак Сухая інфа зь вікіпедыі:
Oi! — музычны напрамак, які ўзьнік у Ангельшчыне напрыканцы сямідзесятых гадоў як адгалінаваньне панк-рока, заклікаючы вярнуць апошні да яго праўдзівых, пралетарскіх каранёў. Oi! — «панк для працоўнай клясы» — мае павольнейшае гучаньне, чым панк-рок, але ніколькі не саступае панку ў агрэсіўнасьці і часам нават пераўзыходзіць яго. Асноўныя oi!-тэмы: супрацьстаяньне ўлады ва ўсіх яе формах, пралетарская салідарнасьць, нянавісьць да паліцыі, каляфутбол, услаўленьне праўдзівых мужчынскіх якасьцяў (сіла, годнасьць і т. д.)
Дзе паслухаць:
http://www.lastfm.ru/tag/oi
Дзе спампаваць:
http://oi-music.ru/
Дзе пачытаць:
http://oioioi.ru/music/oi.html
http://ru.wikipedia.org/wiki/Oi
Да чаго далучыцца:
http://www.facebook.com/pages/OI/1399635
http://vkontakte.ru/club28043
Іньшае:
Закінуты беларускі сайт: http://www.oi-belarus.com/
- Location:БНР
- Music:Barking Dogs - Wir sind die Barking Dogs

Нарэшце паглядзеў "Голад" Сьціва МакКуіна, бо даўно зьбіраўся. Кіно атрымалася добрае, без сумнівы, шмат вельмі яскравых момантаў, які павінны выклікаць у людзей пэўныя эмоцыі й рэакцыю, з аднаго боку... зь іншага па-мойму вельмі непрыемным зьяўляецца тое, што удзельнікі галадоўкі, іх дзеяньні паказаныя хутчэй з - чым з +сам... дзякуючы некаторым дробным момантам складваецца ўражаньне, што Бобі Сэндс і яго паплечнікі насамрэч тэрарысты, якія да таго спрабуюць ісьці на адкрыты шантаж брытанскае ўлады... стужка брытанска-ірляндзкая й зьнятая наколькі я чуў на ангельскія сродкі. Брыты нібыта апраўдваючыся з свае злачынствы хочуць хоць такім чынам паказаць сваю дэмакратычнасьць, аднак усё адной па-мойму атрымалася ў іх гэта ня вельмі...
Для тых, хто ня ў тэме:Робэрт Сэндс (больш вядомы як Бобі Сэндс). (9 сакавіка 1954 – 5 траўня 1981). ірляндзкі патрыёт, паэт, пісьменьнік, добраахвотнік часовага Ірляндскага Рэспубліканскага Войска. Памёр ад голаду падчас галадоўкі ў брытанскай турме Мэйз (ірляндцы называлі яе Пеклам, паколькі турма збудаваная ў выглядзе ангельскай літары H") таксама вядомай як Лонг Кэш патрабуючы прысваеньні статусу палітычнага вязьня. Знаходзячыся ў турме быў абраны чальцом брытанскага парлямэнта.
У 22 года ён быў арыштаваны па падозраньні ў "тэрарыстычнай дзейнасці", бо знаходзіўся непадалёк ад месца, дзе адбыўся выбух. Пасля шматлікіх гадоў знаходжаньня ў турме, Сэндс загінуў на 65-й дзень галадоўкі пратэсту. Першыя 17 дзён у Сэндса яшчэ былі сілы для вядзеньня дзённіка. Праз 48 дзён пасьля апошняга запісу, 5 траўня 1981 года мяцежны дух назаўжды пакінуў цела Робэрта Сэндса. Сьледам за ім загінулі яшчэ дзевяць яго паплечнікаў. Яны памерлі адзін за адным...
Зь дзёньніка палітычнага вязьня:
"Я - ірляндзец, нашчадак пакаленьня паўстанцаў з глыбокай, невынішчальнай прагай волі. Мая сьмерць – гэта не проста спроба пакласьці канец пакутам у Н-блоке, або імкненьне атрымаць прыналежны мне па праве статус палітвязьня; тое, чаго я пазбаўлюся тут, стане ахвярай у барацьбе за Рэспубліку і тых няшчасных, прыгнечаных, каго я з гонарам заву "паўстанцамі"...
"Ім не атрымацца ператварыць нас у крымінальнікаў, пазбавіць нас нашай сапраўднай мэты, выкрасьці нашую асобу, депалітызаваць нас, ператварыць у законапаслухмяных робатаў, прыведзеных да агульнага назоўніка. Ніколі іх паклёп ня зробіць нашую вызваленчую барацьбу злачынствам."
Цудоўны сайт, прысьвечаны Бобі Сэндсу: http://www.bobbysandstrust.com/
- Location:воля
Першая найбольш уразіла ня толькі зьместам, але й тым, як зроблена. Стужка-мульт аб лёсе іранскай дзяўчынцы, рэвалюцыях, зьменах улады, ісламскіх кансэрватыўных каштоўнасьцях і жыцьці... ёсьць і вельмі негатыўныя моманты, кшталту "сьветлай камуністычнай ідэі" і эміграцыі, але ўсё адно кіно вельмі й вельмі якасна й цікава зробленае...
Другая такая ірская меладрамка, на якую я "клюнуў" ня толькі з-за Дубліна, дзе адбываюцца падзеі, але й з-за таго, што ўжо даўно ад кагосьці чуў што гэта амаль шэдэўр зь вельмі простым зьместам і цудоўнымі саўндтрэкамі... сапраўды яно так і атрымалася. Вельмі нейкае такое добрае, прыгожае й прыемнае кіно... асабіста ў мяне зьявілася жаданьне пераглядзець яшчэ некалькі разоў...:-)
Трэцяя гэта Рок, нарэшце паглядзеў цалкам... раней толькі кавалкі бачыў... напэўна адна зь лепшых стужак аб піцерскім рок-н-роле...
- Location:Менск
- Music:Glen Hansard, Marketa Irglova - Falling slowly
Пэўна для партыйцаў старое загартоўкі гэта норма, якая не выклікае пытаньняў. Для мяне, аднак, захапіўшага толькі 10 гадамі савецкую эпоху, як арганізацыя “Дзеня Волі” так і яго правядзеньне пакінула адны пытаньні.
Ну хто, да прыкладу, можа зразумець дзеля чаго адна партыя, адштурхоўваючы магчымых хаўрусьнікаў, прыватызуе важкую для кожнага патрыёта Беларусі дату 25 сакавіка? Ці не з-за прагі славы і жаданьня сьцьвердзіць сябе нумарам адзін хаця б у апазыцыйных СМІ? Альбо хто можа зразумець дзеля чаго арганізатары прыватызаванае акцыі заяўляюць аб паходзе на рэзыдэнцыю, а самі баяцца скрануцца з месца? Ці не з-за страху перад аўтазакамі і драўляным насьцілам “Акрэсьціна”?
Парыруюць на гэта, ясная справа, імкненьнем абысьціся без затрыманьняў і правесьці сьвята. Аднак тут ізноў паўстае пытаньне, дзеля чаго тады абвяшчаць шэсьце на рэзідэнцыю пад лёзунгамі адстаўкі Лукашэнкі? Няўжо столькі розуму нехта меў думаючы, што рэжым дазволіць такую заяўку? Сумняюся. Значыцца задача перад заяўнікамі была простая – па-народнаму гаворачы пантануцца і сьвердзіць сябе прынцыповымі барацьбітамі перад прыхільнікамі пераменаў. Але калі словы раз за разам разыходзяцца са справаю, сьцьвердзіць сябе можна адно толькі пустасловам. Ды і са сьвятам нешта не зусім ясна атрымалася, калі толькі не палічыць за сьвяточную імпрэзу нячутныя выступы некалькіх палітыкаў.
( Чытаць далей... )
- Location:ВКЛ

Вінцэнт Жук-Грышкевіч, у савецкай турме:
....Не абыйшлося без надзвычайных праяў і вонках нашай камэры. Ужо ў часе ранішняй прагулкі мы заўважылі на сьценах у розных мясцох напісы алаўком лічбу «25» і літару «С». Пры набліжэньні груп з розных камэраў чуліся словы «дваццаць пяць» зьнячэўку, хоць гэтыя групы адна другую й ня бачылі. І нічога дзіўнага. Хіба ня было тады такой камэры ў вялікай турме, у якой-бы не сядзелі беларусы. Супраць нашай камэры сядзеў інжынер Б. з некалькімі людзьмі, побач з ім наш стары й заслужаны дзеяч А.Нэканда-Трэпка (ён ужо напэўна ня жыве), праз камэру за ім сядзелі сп. К., У. - і так па ўсей турме. Былі нават і такія, што хацелі праз вакно вывесіць напісаную на паперы вялікую лічбу 25, аднак ім адрадзілі гэта, баючыся якойсь правакацыі й непатрэбных ахвяр. Затое паўтараньне нявінных слоў «25» нікога ня разіла і ня ўзбуджала ніякага падозраньня й кожны беларус чуў яго ў гэты дзень ня раз.
Чытаць далей...
адплату кроўю дасьць за кроў
і ворага прымусіць
імя Беларусь
чціць...
Вацлаў Ластоўскі
- Location:Рэспубліка Беларусь
- Location:ВКЛ
- Music:Мандри

