citus

ЖЧ працуе ў рэжыме онлі фрэндс. Таму калі ласка, добрыя альбо злыя людзі вэлкам у сябры-)
Мудакоў не дадаю, прабачце.

Адзін добры чалавек некалі пытаўся ў мяне аб альбоме "Беларускія маршы і песьні (лірыка змаганьня)" мужчынскага хору "Унія". На жаль, чамусьці не знайшоў яго ў нэце, нават на торэнтах. Таму няхай паляжыць пакуль тут. Магчыма ў кагосьці няма таксама. Перавыданьня яго, па-мойму, дасюль не плянуецца.

Фармат праўда ў мяне wma толькі знайшоўся, але...



Спампаваць можна адсюль: https://rapidshare.com/files/3930961580/Bielaruskija_marsy_i_piesni.rar

Проста добры настрой




Менск.

Моцна, як заўжды. На дыску ё й трэк па-беларуску.

У мяне часам такое адчуваньне, што большасьць Беларусаў падзяляецца на 2 тыпы людзей. Першыя займаюцца вечным самабічаваньнем, абсалютна неабгрунтаванай празьмернай самакрытычнасьцю ва ўсіх сваіх справах, што прыводзіць да зьніжэньня проста чалавечай годнасьці, не кажучы ўжо аб нацыянальнай. Другі тып людзей наадварот паўсюдна ставіць сваё Я вышэй за іньшых, сваё меркаваньне лічаць самым правільным, а аб сваёй карысьці (хаця якая там да чорту часьцей за ўсё карысьць) думаюць значна часьцей, чым аб агульнай. У выніку маем, што ўсё Сваё, калі можна так сказаць, ня самае лепшае, паколькі сваё ў любым выпадку ж ніжэй за чужое, але нават калі й лепшае, дык ужо дакладна ніжэйшае за асабістае Я, куды ж бяз гэтага. І каму ад гэтага добра ?! Народ вечных пакутнікаў з аднаго боку й да скрайнасьцяў эгаістаў - зь іньшага. Адныя маўчаць, лічачы, што іх меркаваньне, іх пазыцыя ня вартая ўвагі, іньшыя грэбуюць меркаваньнем астатніх, паколькі толькі яны самыя беларускія Беларусы з усіх Беларусаў.
Самы час пазбаўляцца комплексаў і дурнога эгацэнтрызму, я лічу. Іньшага выйсьця ў нас па-просту няма.



п.с. Чалавек, якому я выказаў гэтыя думкі таксама, распавёў, што ўжо дзесьці гэта чуў. Магчыма. Калі хто-ніць узгадае,
дайле лінк пліз пачытаць.


Вёска Дзікушкі, Гарадзенская вобласьць.

Чытаючы аб прыгодах Пэссэля ў гімалайскім Заскары й яго разважаньнях аб сутыкненьні нашай сучаснай "цывілізацыі" са сьветам тых народаў у Гімалаях, якія жывуць паводле традыцыяў, закладзеных стагодзьдзі таму іх продкамі, часта пераносіў гэтыя думкі на нашую беларускую рэчаіснасьць... і вось дзе яны сапраўднае шчасьце й духоўны спакой чалавека: адмовіцца ад мінулага й стаць паўнавартасным сучасным чалавекам, альбо быць дзікуном у гэтым сьвеце, трымаючыся традыцыйнага ўжо шмат каму незразумелага ладу жыцьця.

У тэму нядаўніх разважаньняў наконт адкрыцьцяў, якія суправаджаюць нашае жыцьцё, я неяк нечакана тут прачытаў абсалютна геніяльнае даўняе інтэрвію зь яшчэ 36-ці гадовым Мішэлям Пэссэлям. У кропку абсалютна:



— Может ли, по-вашему, сегодня человек восемнадцати лет найти свое собственное приключение?
— Безусловно. Для этого вовсе не обязательно быть первым. Достаточно, что вы откроете для себя уже известное другим. При этом совсем не обязательно совершать экстравагантные подвиги, скажем, преодолевать Сахару, прыгая на одной ножке, или переплывать Ла-Манш, загребая одной рукой. Я никогда не выходил в путь ради острых ощущений. Я знал, что меня ожидают мне лично неведомые вещи, и этого было достаточно. Главное — суметь сохранить в себе любопытство к миру.

— Но нужно иметь определенные способности?
— Вовсе нет, это скорее дело страсти, а не знаний! Достаточно держать глаза раскрытыми. Уметь отказываться от предвзятого мнения, от груза внушенных понятий. Для меня драма заключается именно в жестких перегородках, разделяющих человеческую деятельность.
Очень жаль, что сегодня слишком мало поэтов интересуются инженерным делом, слишком мало экономистов увлекаются индийским искусством, слишком мало историков занимаются математикой. Поиски неожиданного, перенос метода мышления из одной области в другую — именно это, на мой взгляд, создает открытия. В какой-то момент наступает насыщение темой, проходит удивление — значит, настало время двигаться дальше.

Чытаць цалкам

Гэта яно, менавіта яно. Я нарэшце знайшоў зразумелае апраўданьне тым сваім поўнай эклектыцы зацікаўленасьцям, якія дастаткова часта раздражняюць іньшых людзей. Гэта не адмова ні ад чаго, не лёгкадумнасьць, не пераскокваньне з тэмы на тэму, гэта проста прага свайго шляху, поўнага зьдзіўленьняў і адкрыцьцяў.

Ноч. Віленскае вакно з шырокім падваконьнем. Батл портэра. Дом. Дом...

Адною з самых значных рэчаў, якіх найбольш баяцца людзі - зьяўляецца страх стаць бедным і застацца бяз сродкаў для існаваньня. Шматлікія гісторыі людзей з рознымі лёсамі, якім здаецца нічога ў жыцьці не прадказвала апынуцца ў цяжкім матэрыяльным становішчы, ёсьць доказам таго факту, што нішто ня вечнае, а чалавечае жыцьцё можа зьмяніцца вельмі рэзка, у залежнасьці ад тых ці іньшых абставінаў. Тысячы беспрытульных людзей на вуліцах нашых гарадоў, частка зь якіх выкінутая сыстэмаю, частка самімі ж людзьмі з-за алкаголю часьцей за ўсё, наркаты, ці абыякавага стаўленьня да свайго лёсу, кожны дзень шукаюць магчымасьці, каб выжыць. Хтосьці самастойна абраў гэта шлях, бо яму падалося, што змагацца за жыцьцё цяжэй, чым проста забіць на ўсё й пачаць спускацца ўніз, кагосьці сюды закінулі ўмовы й злыя абставіны.

Некалькі дзён таму, я гуляў з заплечнікам па віленскіх вуліцах у раёне вакзалу, бо да цягніка заставалася яшчэ дастаткова часу. Да мяне падыйшоў малады хлопец гадоў 28-мі з выгляду й папрасіў дапамагчы яму. Я, вядома, адмовіў, бо часьцей за ўсё гэта банальны развод на гарэлку. Тады ён спытаў ці я не беларус і папрасіў яго выслухаць. Я спыніўся й ён мне распавёў кароткую гісторыю й прычыну, па якой ён да мяне вымушаны зьвяртацца.

Хлопца клікалі Робэрт і ён зьбіраў грошы на аплату хаця б аднаго месяцу пражываньня ў доме для беспрытульных. Ён сказаў, што сам беларус з Ашмянаў, але жыве ў Летуве, дзе ў яго ўжо нікога няма, а ў Беларусі мае дачку 7-мі год (да якой так хоча паехаць), былую жонку й нейкіх далёкіх родных. На пытаньне, якім чынам ён нетутэйшы апынуўся ў Вільні бяз сродкаў для існаваньня, Робэрт адказаў, што ў яго тут была маці, якія памерла, пакуль ён сядзеў у турме, зь якой вось нядаўна зусім і вярнуўся. Вельмі прасіў яму таму дапамагчы, пераконваючы мяне як яму патрэбныя грошы й распавядаючы, як ён ужо стаміўся ночыць па пад'ездах. Бо ў цэнтар для беспрытульных, які бясплатны, ён нават ісьці ўжо баіцца пасьля непрацяглага жыцьця там, нібыта гэта поўнае пекла й нават калі толькі схадзіць у душ, дык трэба запісвацца мін. за тыдзень. Робэрт казаў таксама, што ня п'е, не прыймае наркотыкі (гэта было дарэчы заўважна, я, на жаль, калі чалавек бухае вызначаю адразу, наглядзеўся), і просіць выключна на магчымасьць яму вярнуцца да жыцьця. Я сказаў, што грошы я яму наўрацьці дам, але калі ён хоча есьці й штосьці набыць, мы зможам зганяць у краму ці кавярну. Набылі крыху ежы, з усіх астатніх прапановаў ён захацеў толькі папіць кавы з чым-небудзь, бо вымак і было халодна. Зь іх грошай, у мяне засталося толькі пару літаў, якія яму й пакінуў. Мы крыху паразмаўлялі й я выказаў жаданьне завітаць зь ім у цэнтар якраз той, на які яму не хапала рэсурсаў. Будні дзень, але а шостай гадзіне будынак выглядаў дастаткова пустым. Я яшчэ памятаю ўзгадаў якраз апісаньне такіх месцаў з "Фунты ліха ў Парыжы й Лёндане" Оруэла. Знайшлі ў выніку нейкую маладую дзяўчыну, якая не размаўляла на славянскіх мовах, і таму дамаўляліся мы ўтрох. Я зь ёй па-ангельску, яна з Робэртам па-летувіску, я з Робэртам пасьля па-беларуску. У выніку высьветлілася, што нават калі б я хацеў адразу аплаціць месяц пражываньня хлопца ў цэнтры, я б гэта ня здолеў зрабіць, паколькі аплату яны прыймаюць толькі пасьля праходжаньня мэд.камісіі, якая ,вядома, пацьвярджае адсутнасьць хваробаў, і чамусьці праз месяц. Я тады падумаў, што тады атрымоўваецца, нібыта можна прайсьці тэсты й жыць 30 дзён, знайшоўшы працу й пасьля аплаціць гэтую хрэнь (грошы зусім зусім невялікія). У выніку дзяўчына дала мне візітоўку з адрэсай, на якую я, калі б хацеў дапамагчы Робэрту, праз пару дзён мог даслаць грошы, папярэдне вядома пацікаўшыся, ці прайшоў хлопец мэд.тэсты й ці прыходзіў ён да іх. А на той момант, я ніяк ня мог яму дапамагчы. Калі мы ўдвох сыходзілі, дзяўчына выйшла ў калідор і папярэдзіла мяне па-ангельскую, якую Робэрт не разумеў, што трэба быць асьцярожным, бо шмат людзей тут па-просту падманваюць і каб я праверыў, ці сапраўды яму патрэбная гэтая дапамога.

Мы разьвіталіся каля вакзалу. Я пайшоў на свой цягнік з думкамі аб усім гэтым. А Робэрт у нейкі невядомы мне бок, магчыма ў свой пад'езд, а магчыма...
Вось зараз сяджу й думаю, ці патрэбная сапраўды дапамога гэтым дарослым здаровым людзям, нават калі б яны абсалютна шчыра яе прасілі. Я, вядома, пацікаўлюся ці прайшоў ён тыя мэдычныя тэсты, але ўжо вось зараз, празь некаторы час, мне здаецца, што я атрымаю адмоўны адказ. Дай Божа, каб я памыляўся й няхай усё абавязкова будзе добра ў Робэрта з Ашмянаў, які так пераканаўча мне сьцьвярджаў, што яго прозьвішча на -іч- насамрэч зьяўляецца польскім.

п.с. У турму Робэрт патрапіў за тое, што з-за сваркі зьбіў нейкага чувака й са злосьці адабраў у яго гаманец. У выніку гэта кваліфікавалі як разбой.

Любімы момант. Аб каштоўнасьцях і тым як неабходна ставіцца да ўсяго...

"Гэты камень ёсьць камень; ён жа й жывёла, ён жа й бог, ён жа й Будда.
Я люблю й шаную яго не за тое, што ён калі-небудзь можа стаць тым альбо іньшым, але за тое, што ён даўно й заўсёды ёсьць тое й іньшае. Менавіта за тое, што ён камень, што ён зараз, сёньня ўяўляецца мне каменем - менавіта за тое я люблю яго й бачу каштоўнасьць і сэнс у кожнай зь яго жылак і сьвідравінаў, у яго жоўтым ці шэрым колеры, у яго цьвёрдасьці, у гуку, які ён выдае, калі я пагрукаю ў яго, у сухасьці альбо вільготнасьці яго паверхні. Бываюць камяні, якія навобмацак быццам масла ці мыла; іньшыя нагадваюць лісьце, трэція пясок; кожны ўяўляе што-небудзь асаблівае, кожны малітоўна вымаўляе Ом на свой манэр; кожны ёсьць Брахма і ў той жа час, у той жа ступені - камень, масляністы й сакавіты. І менавіта гэта падабаецца мне; гэта й здаецца мне дзіўным, вартым глыбокай павагі."

Г.Гесэ (Сідхартха)

Дарэчы ў тэму, вось тут http://www.hesse.ru/bio/doc/
ляжыць стужка "Hermann Hesse's long summer" з расейскімі субтытрамі.

Глянуў нарэшце дастаткова цікавую дакумэнталку "Цёмны МУ" аб Мамонаве й Ко. Па-мойму даволі прыстойнае кіно. Прынамсі ня проста біяграфічнае апісаньне гурта зь пералікам падзеяў, але спроба дакапацца да сутнасьці творчасьці музыкаў. Стужка 2004 г. Дзіўна, што раней яе ня бачыў.

Дарэчы напэўна будзе ў тэму напісаць, што ў Ліпніцкага, музыкі Гукаў Му, была дастаткова цікавая й падрабязная перадачка на тв пад назваю "Еловая субмарина" аб расейскім року. На рутрэкеры яе можна знайсьці ў нармальнай якасьці, як і вышэйзгаданае кіно. Ён пакуль што ляжыць нешта, таму спасылка на:

http://www.youtube.com/watch?v=u3reXFC7Cvk